Photography by Peny Kafira

Photography by Peny Kafira

]]> http://www.penykafira.gr/2012/04/04/%ce%ac%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%be%ce%b7/feed/ 1 http://www.penykafira.gr/2011/10/09/%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%af%cf%82/ http://www.penykafira.gr/2011/10/09/%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%af%cf%82/#comments Sun, 09 Oct 2011 17:24:42 +0000 Peny http://www.penykafira.gr/?p=527

Photography by Peny Kafira

Τελειώνει και αυτή η Κυριακή. Ο χρόνος τρέχει γρήγορα, ούτε που το κατάλαβα πότε πέρασε και αυτό το Σαββατοκύριακο. Ένα Σαββατοκύριακο με άστατο καιρό και πολύ δουλειά για μένα. Είμαι όμως χαρούμενη, πέρασα καλά ήταν όμορφες δουλειές με αξιόλογους ανθρώπους και μωρά. Ποτέ δεν έκρυψα άλλωστε την αδυναμία μου στις βαπτίσεις… Τώρα βρέχει και αισθάνομαι τυχερή γιατί το πρωί είχε λιακάδα ακριβώς για τις ώρες που τη χρειαζόμουν! Αγαπώ πολύ αυτόν το φθινοπωρινό καιρό με τη δροσιά τη συννεφιά και τις βροχές. Τα σύννεφα αυτής της εποχής είναι τα καλύτερα, όπως και το φως μετά από μία μπόρα που βγαίνει πάλι ο ήλιος, σήμερα επιστρέφοντας στο σπίτι το μεσημέρι, παραλιακή διαδρομή Κορωπί – Φάληρο, θαύμαζα ακριβώς αυτό το φως και τα σύννεφα σε συνδυασμό με τη θάλασσα, πανέμορφα! Και όταν έφτασα σπίτι μία έκπληξη με περίμενε, η Αμαρυλλίς στην ταράτσα άνθισε! Ένα κατακόκκινο λουλούδι που γεννήθηκε από έναν κρεμμυδοειδή βολβό! Θέλω να θυμίζω συνεχώς στο εαυτό μου να χαίρομαι με τα απλά καθημερινά πράγματα γιατί τελικά έχουν μεγάλη αξία και μας κάνουν πιο χαρούμενους ανθρώπους. Εις το επανιδείν…

Υ.Γ. και μία φώτο από το τσάι μου, έτσι επειδή μιλάμε για τις μικρές χαρές της ζωής.

Ζεστό αγγλικό τσάι με λίγο γάλα και έξω ο ήχος της βροχής…  Απλά Τέλειο.

Photography by Peny Kafira

Σήμερα, αποφάσισα να διηγηθώ μία ιστορία με αφορμή το παραπάνω ταπεινό λουλουδάκι που με εντυπωσίασε με την εμφάνισή του. Είναι η ιστορία του κάκτου στην ταράτσα μου και θα μπορούσε να ονομαστεί ” Η περιπέτεια ενός κάκτου”.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κακτάκι που κατοικούσε σε ένα μεγάλο φυτώριο, το κακτάκι δεν ήταν σίγουρο, αλλά είχε την αίσθηση ότι προήλθε από τον μεγάλο κάκτο που κατοικούσε στη διπλανή γωνία, όπως και πολλά από τα αδέλφια του. Οι μέρες του περνούσαν χωρίς σκοτούρες, πότισμά πολύ δε χρειαζόταν και δεν το ενοχλούσε ούτε το κρύο ούτε η ζέστη. Αυτό που άρχισε να το πειράζει με τον καιρό ήταν ότι όλα τα αδέλφια του φύγαν γιατί όλο και κάποιος τα έβρισκε χαριτωμένα και τα αγόραζε. ενώ εκείνο τίποτα, εκεί στη γωνιά του. Έτσι τα χρόνια πέρασαν και το κακτάκι έγινε κάκτος. Μία μέρα ήρθε στο φυτώριο ένας κύριος με ψαθάκι, αφού κοίταξε για λίγο τριγύρω έδειξε τον κάκτο και είπε: “Αυτό, πόσο έχει;” Ο ιδιοκτήτης του φυτωρίου του είπε: “Αυτό, είναι λίγο τσιμπημένο, ξέρετε πόσα χρόνια τον μεγαλώνω;” Ο κύριος με το ψαθάκι πάντως αγόρασε τον κάκτο μας γιατί του άρεσε και τον πήγε στην ταράτσα του σπιτιού που μόλις είχε αγοράσει με την γυναίκα του. Η σύζυγος είναι αλήθεια δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα, “Μα καλά, κάκτο πήγες και πήρες, χάθηκαν τόσα όμορφα λουλούδια;” “Μα γιατί, δε θέλει και πότισμα, ούτε που θα σε ενοχλήσει!”

Έτσι ο κάκτος εγκαταστάθηκε στην ταράτσα της οικογένειας που με τα χρόνια μεγάλωσε κατά τρία ακόμη μέλη, ένα αγοράκι και δύο κοριτσάκια που παίζανε συχνότατα στην ταράτσα όταν ο καιρός ήταν καλός. Φυσικά η ταράτσα είχε αποκτήσει κι άλλα φυτά και είχε ομορφύνει πολύ. Όταν άνοιγε ο καιρός γινόταν πόλος έλξης για την οικογένεια και τους φίλους τους, ο κάκτος είδε γιορτές, γλέντια και πολύ κόσμο από τη γωνία του. Συχνά οι φίλοι και οι συγγενείς της οικογένειας θαύμαζαν την ταράτσα και τα λουλούδια. Για τον κάκτο, δεν κάναν κάποιο ιδιαίτερο σχόλιο, καμία φορά ρωτούσαν “Πώς και πήρατε κάκτο; Πολλά αγκάθια βρε παιδί μου να προσέχετε τα παιδιά.”

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν και έφυγαν από το σπίτι και το ζευγάρι έμεινε πάλι μόνο, τα λουλούδια στη ταράτσα άρχισαν να λιγοστεύουν γιατί δεν μπορούσαν να τα περιποιούνται πολύ, οι επισκέψεις λιγόστεψαν και σιγά σιγά η ταράτσα δε χρησιμοποιούνταν πια γιατί το ζευγάρι γέρασε και τα πόδια δεν μπορούσαν να πολυανεβαίνουν σκάλες. Ο κάκτος μεγάλωσε κι αυτός πολύ αλλά αισθανόταν μία χαρά, απλά του έλειπε η ζωντάνια των περασμένων χρόνων.

Μία μέρα έχοντας περάσει πολύς καιρός που δεν είχε δει κάποιον να ανεβαίνει στην ταράτσα, εμφανίστηκε η γυναίκα μαζί με έναν άγνωστο κύριο που φορούσε ένα ψαθάκι. Κάναν βόλτα στην ταράτσα και άκουσε τη γυναίκα να λέει: “Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο μέρος του σπιτιού, κοιτάξτε θέα και χώρος, ξέρετε πόσες γιορτές είχαμε κάνει εδώ; Έχε χάρη που πια γέρασα πολύ και δεν το χρειάζομαι το σπίτι θα πάω σε ένα μικρότερο κοντά στα παιδιά μου.” Ο κύριος δε μίλησε αλλά στα μάτια του υπήρχε μία λάμψη, ή έτσι νόμισε ο κάκτος. Πάντως μετά από μερικές μέρες βαβούρα επικρατούσε στο σπίτι και εμφανίστηκε στην ταράτσα πάλι η γυναίκα με την μία της κόρη.”Τον κάκτο, τί θα τον κάνουμε;” είπε η γυναίκα. ‘Έλα καλέ μαμά τί τον θες, πού θα τον βάλεις; Άφησέ τον εκεί που κάθεται.” ” Μου αρέσει όμως η γλάστρα του, θα φυτέψω τριαντάφυλλα, θα πώ σε ένα από τα παιδιά κάτω να τη βγάλει.” είπε η γυναίκα και φύγαν. Σε λίγο δύο άνδρες βούτηξαν τον κάκτο και με λουριά και λίγες κλωτσιές τον έβγαλαν από τη γλάστρα του και τον έριξαν σχεδόν ξαπλωτό σε μία παλιά γλάστρα παραδίπλα γεμάτη χώμα και μερικά σκουπίδια. Ο κάκτος τους άφησε και μερικά αγκάθια και γρατσουνιές για ενθύμιο που καθόλου δεν τους άρεσε γιατί άκουσε κάποιες λέξεις που καθόλου καλές δεν του φάνηκαν.

Έτσι ο κάκτος άρχισε να προσαρμόζεται στη νέα του θέση που ήταν αρκετά άβολη. Αλλά ήταν κάκτος και μπορούσε να αντέξει. Δεν ξαναείδε τη γυναίκα ή κάποιον από την οικογένεια. Από τη ταράτσα περνούσαν σε αραιά διαστήματα κάποιοι άγνωστοι για να κάνουν ένα τσιγάρο και να φύγουν. Η ταράτσα συνέχισε να μένει αχρησιμοποίητη και ο κάκτος μεγάλωνε στη άβολη θέση του παίρνοντας πολύ περίεργο σχήμα. Μερικές φορές σκεφτόταν τον άγνωστο με το ψαθάκι, είχε μία σιγουριά ότι θα τον ξανάβλεπε, αλλά έκανε λάθος.

Τα χρόνια πέρασαν ήλιος, βροχή, άνοιξη, καλοκαίρι και πάλι τα ίδια, ο κάκτος στην άβολη θέση του έχοντας απλώσει πλάγια ρίζες στην παλιά γλάστρα. Μία μέρα μία νέα επίσκεψη στην ταράτσα ένα ζευγάρι νεαρής ηλικίας εμφανίστηκε. “Τι όμορφα που είναι εδώ, βλέπεις ουρανό” είπε το αγόρι. “Ναι, δεν στο πα, για την ταράτσα αξίζει αυτό το σπίτι!” είπε η κοπέλα. “Ωχ, δες εδώ, ένας κάκτος. Είναι τεράστιος και τον έχουν πετάξει! Τι θα τον κάνουμε;” “Ξέρω κι εγώ, δε μου  πολυαρέσει μήπως να τον πετάξουμε;” “Όχι, τον καημένο να τον σώσουμε! Αξίζει πιστεύω” “Καλά, θα δούμε…” είπε η κοπέλα και μετά από λίγο φύγαν από την ταράτσα.

Μερικές μέρες αργότερα τα ζευγάρι εμφανίστηκε ξανά με χοντρά γάντια, ιμάντες και πολύ υπομονή και ο κάκτος μας τοποθετήθηκε σε μία νέα γλάστρα, καθώς όμως είχε μείνει τόσα χρόνια ξαπλωτός είχε τόσο μεγάλη κλίση που μπορούσε να σταθεί όρθιος μόνα κόντρα στον τοίχο έτσι μπήκε στη γωνία του τοίχου περιμένοντας να ισιώσει. Και αυτή τη φορά το ζευγάρι αποκόμισε γρατσουνιές και αγκάθια αλλά δε φάνηκαν να θυμώνουν. Ο  κάκτος τους συμπάθησε αμέσως, εκείνοι άρχισαν να ανεβαίνουν στην ταράτσα πολύ συχνά, όταν άνοιγε ο καιρός. Η ταράτσα σιγά σιγά γέμισε πάλι λουλούδια, βάφτηκε και απέκτησε την παλιά της αίγλη, ίσως και καλύτερα, οι φίλοι και οι συγγενείς άρχισαν να ξαναέρχονται και οι γιορτές γίνονταν πάντα εκεί. Πάλι καλά σχόλια για τον χώρο και καμιά φορά ένα επιφώνημα θαυμασμού: ” Ω! Καλέ που τον βρήκατε αυτόν τον μεγάλο κάκτο;” και η απάντηση: ‘΄Ήταν στην ταράτσα από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες, πεταμένος σε μία γλάστρα, γιαυτό είναι στραβός ο καημένος, πέρασαν κι ενοικιαστές μετά, αλλά κανείς δεν έκανε τον κόπο να τον μαζέψει ο Θ. επέμενε και τον κρατήσαμε, τώρα φτιάχνει και κακτάκια από αυτόν, να κοιτάξτε!” Γιατί πραγματικά ο κάκτος τώρα είχε και κακτάκια φυτεμένα σε γλαστράκια τριγύρω και ήταν πάλι πολύ ευτυχισμένος!

Εδώ τελειώνω την ιστορία μου, όπως καταλάβατε εγώ ήμουν λίγο κακιά στην αρχή και ήθελα να τον ξεφορτωθώ τον κακτούλη, του άνδρα μου όμως του άρεσε και τον κρατήσαμε. Στην πορεία βέβαια τον συμπάθησα κι εγώ και πριν κάνα μήνα περίπου του αλλάξαμε και γλάστρα του βάλαμε μία μεγάλη πήλινη και του κόψαμε τα περιττά κλαδιά που τον έκαναν να γέρνει από τη μία μεριά, τελικά δεν ίσιωσε ποτέ παρόλο που τον είχαμε κόντρα σε τοίχο για αρκετά χρόνια. Με το κλάδεμα όμως είναι μία χαρά και πια δεν γέρνει και στέκεται χωρίς στήριξη. Η μεταφύτευση του είναι βέβαια πάντα οδυνηρή εμπειρία, αλλά η αγάπη ανταποδίδεται πάντα τελικά, ακόμη και από ένα κάκτο, που προχθές παρατήρησα ένα μπουμπούκι και χθες έβγαλε αυτό το όμορφο λουλούδι. Ένα μικρό θαύμα για μάς, που με έκανε να θέλω να μοιραστώ την ιστορία του, όπως έγινε από τότε που γνωρίσαμε τον κάκτο μας και όπως τη φαντάστηκα, πριν από μάς.

Υ.Γ: Το σπίτι μας είναι του ‘ 79 οπότε ο κάκτος μπορεί να είναι και μεγαλύτερος από εμάς!…

]]> http://www.penykafira.gr/2011/07/24/%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%ac%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%85/feed/ 0 http://www.penykafira.gr/2011/05/27/%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/ http://www.penykafira.gr/2011/05/27/%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/#comments Thu, 26 May 2011 21:57:49 +0000 Peny http://www.penykafira.gr/?p=413 Σήμερα είχα τον πιο γλυκούτσικο επισκέπτη σπίτι. Ήρθε μαζί με τη νονά του και τη μαμά του από την όμορφη Θεσσαλονίκη, να με δουν και να τους δω! Πώς να αντισταθείς και να μη κάνεις μερικά κλίκ!;

Photography by Peny Kafira

Ρίξαμε έναν υπνάκο!

Photography by Peny Kafira

Ξυπνήσαμε…

Photography by Peny Kafira

Photography by Peny Kafira

Photography by Peny Kafira

και παίξαμε λιγάκι με το φλας!

]]> http://www.penykafira.gr/2011/05/27/%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/feed/ 2 http://www.penykafira.gr/2011/05/20/spring/ http://www.penykafira.gr/2011/05/20/spring/#comments Thu, 19 May 2011 22:23:02 +0000 Peny http://www.penykafira.gr/?p=388 Η  Άνοιξη έχει μπει εδώ και καιρό, το blog μου όμως είχε πέσει σε μία μικρή χειμερία νάρκη εδώ και λίγο καιρό, σήμερα βλέποντας τις ανθισμένες φούξια πετούνιες στη βεράντα μου ξύπνησα! Πολύ μου αρέσουν τα χρώματα αυτής της εποχής και οι μεγάλες μέρες!

Photography by Peny Kafira

Photography by Peny Kafira

Το καλαμοντίν είναι μία άλλη χαρούμενη ιστορία, ξεκίνησε γλαστράκι και τώρα έχει γίνει ολόκληρο θαμνοδεντράκι με ισχυρές βλέψεις για το μέλλον. Φέτος είναι υπερβολικά φορτωμένο με άνθη και καρπούς και μυρίζει τέλεια!

Photography by Peny Kafira

Και μία καινούρια ιστορία, πριν λίγες μέρες μας έφεραν δώρο αυτά τα όμορφα κρεμαστά μπόξους! Τα μπόξους μου αρέσουν γενικότερα και όλα τα περίεργα σχέδια που μπορούν να κουρευτούν (θυμηθείτε τι κούρευε στην ταινία ο Ψαλιδοχέρης…!) τα προτιμώ πάντως στρογγυλά. Έτσι άλλωστε τα είχα αγαπήσει στην Αγγλία που σχεδόν μπροστά από κάθε πόρτα τα συναντούσες. Εκεί φωτογράφισα πολλές πόρτες με τα χαριτωμένα αυτά φυτά! Τώρα έχω τα δικά μου!

]]> http://www.penykafira.gr/2011/05/20/spring/feed/ 0