Αμαρυλλίς

9 Οκτωβρίου, 2011

Τελειώνει και αυτή η Κυριακή. Ο χρόνος τρέχει γρήγορα, ούτε που το κατάλαβα πότε πέρασε και αυτό το Σαββατοκύριακο. Ένα Σαββατοκύριακο με άστατο καιρό και πολύ δουλειά για μένα. Είμαι όμως χαρούμενη, πέρασα καλά ήταν όμορφες δουλειές με αξιόλογους ανθρώπους και μωρά. Ποτέ δεν έκρυψα άλλωστε την αδυναμία μου στις βαπτίσεις… Τώρα βρέχει και αισθάνομαι τυχερή γιατί το πρωί είχε λιακάδα ακριβώς για τις ώρες που τη χρειαζόμουν! Αγαπώ πολύ αυτόν το φθινοπωρινό καιρό με τη δροσιά τη συννεφιά και τις βροχές. Τα σύννεφα αυτής της εποχής είναι τα καλύτερα, όπως και το φως μετά από μία μπόρα που βγαίνει πάλι ο ήλιος, σήμερα επιστρέφοντας στο σπίτι το μεσημέρι, παραλιακή διαδρομή Κορωπί – Φάληρο, θαύμαζα ακριβώς αυτό το φως και τα σύννεφα σε συνδυασμό με τη θάλασσα, πανέμορφα! Και όταν έφτασα σπίτι μία έκπληξη με περίμενε, η Αμαρυλλίς στην ταράτσα άνθισε! Ένα κατακόκκινο λουλούδι που γεννήθηκε από έναν κρεμμυδοειδή βολβό! Θέλω να θυμίζω συνεχώς στο εαυτό μου να χαίρομαι με τα απλά καθημερινά πράγματα γιατί τελικά έχουν μεγάλη αξία και μας κάνουν πιο χαρούμενους ανθρώπους. Εις το επανιδείν…

Υ.Γ. και μία φώτο από το τσάι μου, έτσι επειδή μιλάμε για τις μικρές χαρές της ζωής.

Ζεστό αγγλικό τσάι με λίγο γάλα και έξω ο ήχος της βροχής…  Απλά Τέλειο.